In de kelders van deze kapel komt er een gevangenismuseum, dat het verhaal zal vertellen van de vrijheidsberoving.
In de middeleeuwen vloog men enkel in de gevangenis tijdens het vooronderzoek. Na het vonnis onderging de betichte een lijfstraf of een verbanning. Soms werd hij op bedevaart gestuurd naar Compostella of kon hij zijn straf afkopen. Vanaf circa 1750 wijzigde die mentaliteit. In plaats van "oog om oog en tand om tand" zocht men naar meer menswaardige manieren om iemand te straffen. Daarom werd de vrijheidsberoving zelf als straf gezien.
Maar dan had men gevangenissen nodig waar gedetineerden lange tijd konden verblijven. Daardoor kende men een hele evolutie in het comfort van de strafcellen. Ondertussen ontstond ook het idee van heropvoeden. Dit evolueerde van rasp- tot spinhuizen, via dwangarbeid tot echte herscholing. De ideeën van de belgen Vilain IX en Ed. Ducpétiaux waren medebepalend voor de aanpak in de westerse wereld.
Ook vele nevenaspecten zullen aan bod komen zoals bv veiligheid, censuur, comfort, hygiëne, voeding, uniformen, opvoeding, cultuur, enz.
De rode draad door het museumverhaal is:
- De historische evolutie van afwijkend gedrag.
- De vroegere en de huidige werking van het justitieel apparaat(politie, rechtbanken)
- De vrijheidsberoving als straf en als bescherming van de maatschappij.
Een deel van de kelderruimte wordt gebruikt voor de (voortdurend groeiende, bijna permanente tentoonstelling
"In Verzekerde Bewaring".
Hierbij komen aan bod:
- Het basisverhaal over vrijheidsberoving in België
- Het ontstaan en de evolutie van de landloperskolonies in de noorderkempen.
